Clubdag 25-11: Manchester United verliest ook met wargamen

Vier tafels zondag. Onze club space marines was elders, wij vernamen Manchester waar ze behoorlijk hoog scoorden op een toernooi van gamesgrootgrutter Element Games. Verschillende schilder-derdeplaatsen en enkele factieprijzen. Best wel een prestatie om Manchester United te verslaan! (hoewel, West Ham (pardon MarcH) Manchester City is beter natuurlijk)

Zie boven. Rose handtasjes drijven bruin roest in het nauw. Conservatieve hetero’s hebben het moeilijk tegenwoordig, ook op de speeltafel.

De overige acht waaronder uw Special One waren conservatief heterogeen aan het wargamen in Pontania. 

Tercios. Fred belde even met zijn commandant om de laatste orders door te geven. Het werd gelijkspel tegen Rogier. Niemand nam kennelijk de telefoon op.

Steve (bijgenaamd de welcomeback kid) en Mark deden een stilleven met FoW-tanks. Een schilder-derdeplaats zat er voor hen ditmaal niet in, helaas. Misschien de volgende keer 🙂

Echt mooi was het Bolt Action-tafeltje van Rob en Marco. Rob bracht zijn Crisis-rivier mee. Marco deed bescheiden over zijn allereerste Bolt Action-legertje, dat er toch gewoon prachtig uitzag voor een nieuweling in deze hobby.

Hij tast diep in de buidel, hierboven. Rob probeert er blij bij de kijken. Lukt bijna.

Ikzelf viel met mijn 6mm Mancunian paratroopers Bayern München aan in WO2 Crossfire.Die vinger is van Eltjo, waarschijnlijk zei hij er historische woorden bij zoals: “Kijk. Dat is een bruin veldje”.

Wat het spel betreft: net zoals die andere Special One mr Mourinho schoot ik geen deuk in een pakje boter. Ik merk daarbij op dat het spelletje, Crossfire, een infanteriewargame, me per beurt meer tegenviel. Wat gek is. Crossfire – een oudere regelset van Armati en Spearhead-ontwerper Conliffe – heeft vrijwel alleen goede recensies, ik zou er enthousiast over moeten zijn. Regelbeschrijving hier. Als ik deze simpele regels probeer samen te vatten, dan komt het er op neer dat je met een succesvolle 5+ dobbelsteenworp de beweging van je tegenstander kunt stilleggen en met een dubbel succes de beurt van de tegenstander kunt onderbreken en zelf het initiatief, de beweging en het vuurgevecht mag overnemen, totdat de ander de beurt weer van jou afpakt. Mijn eenheid kan de jouwe zien, ik probeer je te onderbreken, en als dat lukt mag ik meteen met alles wat ik wil. Tot ik voor jouw loop kom.

Het frustreerde me. Het hielp al niet dat ik in het berghok de helft van mijn figuren niet kon vinden, de regels niet kende, en dus met trial en error moest ontdekken wat Eltjo me probeerde aan te leren. Tijdens het spel kreeg ik al snel het gevoel dat mijn pelotonnetjes steeds gepind werden en we eindeloos heen en weer dobbelden en ik maar moest wachten op het gelukkige moment dat ik twee 5+ gooide met twee dobbelstenen. Niks heroïsch met moraaltesten die op het laatste moment toch worden gehaald.

Het eindigde met ongeduldige kamikaze-aanvallen die ik dan maar ging uitvoeren. Hupsakee. Beuken. Maar weer viel alles stil. Hoewel ik een mitrailleurnest met overmacht in de rug aanviel staakten zes eenheden allemaal hun opmars en gingen ze braaf liggen wachten tot de mitrailleur zich omdraaide om zich op hen te richten. Een nagelbijter, maar anders dan je hoopt dat een nagelbijter is. Ik werd er gewoon recalcitrant en sikkeneurig van – sorry makker.

Ik ga het alsnog wat meer kansen geven, dus hopelijk (voor Eltjo) wijzigt mijn mening. Op zijn best is het namelijk een set met snel over het bord bewegende squads (eigenlijk dobbelsteengroepjes) die realistische tactische vuurgevechten houden met andere snel bewegende squads. Volgens alle positieve recensies is dat leuk, origineel en intellectueel uitdagend.

Volgens weifelaars is het veel realistisch heen-en-weer-schieten dat zich vertaalt naar veel heen-en-weer dobbelen en heb je steeds alleen maar pins die door een rallyende sergeant eenvoudig ongedaan gemaakt kunnen worden. Het schijnt een love-or-hate-spel te zijn, het is fantastisch of je vindt er geen klap aan.

Ik vind het eigenlijk geen 6mm-spel. Mijn paar piepkleine voetstukjes 6mm-infanterie verdronken in het terrein. Crossfire is volgens de recensies geen combined arms met bataljons en groepjes tanks en vliegtuigen, het is vooral infanterie en dat komt mooier uit op grotere schalen. Je zou het systeem prima kunnen spelen als 15mm of 28mm infanterieslagje met veel terrein. Denk ik nu. Ik wil het graag kunnen vergelijken met IABSM en met Flying Lead, die naar mijn gevoel in sommige aspecten op Crossfire lijken.

WO2-playtestdagje plannen?

Blücher reprise: the Battle at Möckern, 16/10/1813

I had a gaming-heavy weekend last week, starting with the annual trip to Warfare in Reading. This continues to be my favourite show on the circuit. The stalls seemed pretty busy and I hope the traders made enough to come back next year. I picked up some 20mm AFVs and scenery bits for Battlegroup, a copy of the Lardies’ What a Tanker! rules and a lot more MDF 6mm Napoleonics from Commission Figures. I bought my first Commission figures at Warfare 2017 and am really impressed with them. At playing distance they are indistinguishable from metals and at £2 for 96 infantry, they are fantastic value.

My friend Keith came up to Warfare from Devon and stayed overnight. We played a game of Blücher when we got back from the show. I’d written a scenario for Möckern, the northern battle on the first day of the battle of Leipzig, 16 October 1813. I had first planned to use 15mm figures but realised I had enough 6mm figures to play it at that scale, provided I paint up a couple more French units. I wanted to see how 6mm units affected the feel of the game so after a couple of evenings with the paintbrush I had the full order of battle. The two extra units were of the French Naval Artillery, who wore blue greatcoats with red epaulettes and were mistaken by their opponents for sailors of the Guard.

The scenario is on the Napoleonic scenarios page here. The background to the battle is as follows. On 16 October 1813 Napoleon’s army stood at bay in the city of Leipzig, surrounded by advancing Allied armies. Napoleon’s plan for the day was to strip his northern flank to reinforce an attack by his troops facing Schwarzenberg’s Army of Bohemia to the South. He ordered Marmont to take his VI Corps out of its entrenchments north of Leipzig and set off southward. However, after Marmont had abandoned his position and was approaching Leipzig, Blücher’s Army of Silesia appeared from the North. On his own authority Marmont halted his retreat and took up a defensive position before the city, with his left flank resting on the village of Möckern. Thanks to Blücher’s aggressive advance, Napoleon would now have fewer troops at his disposal against Schwarzenberg. Moreover, his northern flank was significantly at risk from Blücher’s advancing army. Fortunately for Napoleon, Blücher did not take full advantage of his opportunity on 16 October. Blücher believed that significant French forces were approaching from the North East and he feared an assault on his left flank. He spent most of the battle on that side of the field and he held back much of his army in anticipation of an enemy attack that didn’t happen. The burden of the day’s fighting consequently fell most heavily on Yorck’s First Corps.
The scenario gives the Allies only those forces that were committed early enough to affect the outcome. By doing this, what would otherwise be a walkover becomes a tense contest.

As the Allied commander, Keith began the game with an attack by Prussian Grenadiers on the village of Möckern, which was held by a Naval artillery brigade. The Grenadiers were his best troops but the odds were still against them. Even so they kicked my troops straight out of the village. My reserve brigade pushed the Prussians out in my next turn but Keith’s second brigade was on hand to bundle out my troops again. By this time his main body had come up and assaulted my centre. Now that more of my units had been pinned by this advance, I had no more reserves to retake Möckern. Before long I reached my morale limit and the day was lost.

The game followed the events of the historical battle pretty well. I might have hoped to hang on to Möckern for a bit longer at the outset, as the dice were firmly in my favour. But it was fitting that Prussian Grenadiers should roll the best possible result. I particularly like the way Blücher handles fighting for built up areas. Victory goes to the side with the last formed reserve. If you want to hang on to a town it is vital to have fresh troops in support within a Charge move away. The new occupants will be easier to evict if you don’t give them the time to form town order.

In hindsight I made two important mistakes. One was to open fire with my artillery at too long a range and against the wrong targets, thereby wasting shots. The other was to advance cavalry to engage the enemy near his baseline. Thinking about it after the game, I should have held all my force back to wait for the enemy assault. A cavalry unit is if anything more dangerous when uncommitted. I was already outnumbered and there was no merit in reducing my strength still further.

How did it feel using 6mm figures? Very satisfying. We liked the impression of distance and the look of the table was more convincing than with my 8-man-per-brigade 20mm armies. I had to make do with some unfinished movement trays that weren’t quite the right shape but I was still happy. I am now waiting for pay day to order a new batch of proper-sized trays.

I love this hobby!

Tales Wargame Shed

It’s been a while …

It has been a while since I posted something new on this blog. But there’s good news, I have 3 posts in the making:

  • One about the mathematics of doing a single 10-damage hit, or doing 10 1-damage hits;
  • One about mechanics for using hidden troops on the table;
  • One about further limitations of grids, and more specifically, hexagonal grids, which is inspired by an image in Phil Sabin’s book “Simulating War“, and which is shown below. Can you spot the problem?

Wargaming Mechanics Blog

Een (miniatuur) bordspellenmagazine – dus dat bestaat? Echt?

Een korte recensie

Ik had natuurlijk niet zo verdomde naief moeten wezen. Als er tijdschriften bestaan voor miniatuurtreintjes, postzegelverzamelaars, hengelsporters (huh, is dat sport?), darters, biljarters en miniatuurwargamers notabene, dan bestaat er ook een tijdschrift voor bordspelspelers.

Toch was ik verbaasd. Misschien omdat ik het nooit eerder gezien had en dus dacht dat er geen markt was. Verder kwam de verbazing vooral omdat het oktobernummer van dit Engelse magazine Tabletop Gaming bij schrik niet een stations-AKO’tje in het Amstelstation bleek te liggen. Een hartstikke niche-tijdschrift in een bijstationnetje in Amsterdam-Oost. Lopen daar de potentiële kopers rond? En er bleken ook miniatuurbordwargames in te staan!

TG blijkt pas twee jaar te bestaan dus dat ik het niet eerder ben tegengekomen is niet zo gek. Het blad is opgemaakt in de kleurrijke hi-tech-stijl van PC-Gamer (dat ik vroeger kocht), met veel rood, wit, zwart en hippe kopletters. De uitgever is overigens tevens de uitgever van Miniature Wargames en de hoofdredacteur Matthew Jarvis is – inderdaad – iemand die voorheen voor PC Gamer schreef. Het blad maakt gebruik van beproefde formules, zoals de top-tien (‘best dexterity games’), de diepzinnige interviews met spelontwerpers (‘wat wilde u nu precies bereiken, wat is uw visie‘) en natuurlijk de quick & dirty spelrecensies. Wat zit er in de doos en is dit spel zijn geld waard?

Het oktobernummer is een Halloween-special met extra aandacht voor Spiel in Essen. Interessant is bijvoorbeeld de replay van het 1998-Spiel des Jahres ‘Elfenland’ dat in een door de ontwerper doorontwikkelde versie als ‘Ticket to Ride’ opeens een boardgamehit werd.

De interviews in dit nummer zijn vrij saai. Een doorgaans totaal onbekende ontwerper uit de stal van Hasbro of een andere fabrikant wordt gepresenteerd als VIP en legt uit dat het belangrijk is om balans in het spel te hebben en dat hij of zij gefascineerd is door de setting. Toevallig gaan de interviews over bijvoorbeeld Mansions of Madness en Axis & Allies & Zombies dus tussen de interviewregels door krijg je enige indruk van het spelletje. Maar de antwoorden zelf zijn open deuren. Meneer Van Essen (trouwens een prachtige naam voor een bordspelontwerper) die uitlegt dat het een mooi mechaniek is als iemand gedwongen is om zijn plan aan te passen – tsja. Dat ken ik ook van Mens Erger Je Niet.

Maar zonder dat verhaaltje zou ik niet hebben geweten dat Axis & Allies nu ook zombies ‘doet’ of dat er een miniatuurbordspel is gebaseerd op The Walking Dead. De focus lijkt te liggen op roleplay, miniatuur-roleplay, dungeon-crawlers en wat diepere strategische wargames. De recensie-selectie oktober behandelt Root (een soort veroverspel) X-Wing 2e editie, Vampire The Masquerade rollenspel, My Little Scythe dat overkomt als Carcassone voor tien-minners, het post-apoc-dice-duel-game Remnants, RPG-bordspel The Witcher (ontleend aan het videogame), het economische bordspel Brass: Birmingham en de dungeoncrawler Legends Untold. Er stond trouwens ook een painting guide voor Warhammer Age of Sigmar in. Het blad lijkt bedoeld voor de doelgroep ‘jonge mannen met hoge opleiding en goede banen die wel eens een duur bordspel kopen en rollenspellen spelen’.

Of die nu veel bij de AKO komen betwijfel ik maar de Hogeschool Holland is achter het station. Ik weet niet of deze glossy nog twijfelt over zijn doelgroep of dat de uitgever juist ontdekte dat de wargamers wel tijdschriften hadden, en rollenspelers nog niet. Het is voor hen een aangenaam koffietafelblad.

Ik zal het niet direct kopen, mijn interesse als gamer ligt elders. Doe mij liever een scenario van de slag bij Dnjnepropopetrovsk in 16XX tegenwoordig. Ik besef door dit soort tijdschriften meer en meer dat ik geen twintig en rollenspeler meer ben. Aaargh! Oudemannenalarm!

Best aardig, desondanks. Met mooie kleurige plaatjes is toch nooit wat mis?

 

 

 

Prehistorics part 2: sneak peek on some painting

Some first pictures of painted figures for this project.

Steve Barber Megaloceros deer

DeeZee vultures

Lucid Eye Cro Magnons

Foundry Titanis terrorbird 
(a fantasy element I could not resist sine they became extinct hundreds of thousands of years before Man emerged)

And a Mammoth calf (WIP) that I converted from a 1/72 HaT Carthaginian elephant

I think the ears still need some work i.e. hair…

Pijlie’s Blog

WE ROCK. WE ROLL SIXES. WE WARGAME. WE NEVER LOSE.

Spring naar toolbar